09 jul 2018

Leven met voetbalgekte

Het leven, een klein beetje zoals het hoort

In Zuid-Afrika kan je je geen evenement inbeelden zonder kinderen. Is het nu een politieke bijenkomst, een muziekconcert, een lezing of een wedstrijd, iedere keer bulkt het er van meisjes en jongens van alle leeftijden. Hoe laat ook op de avond, overal krioelen ze aan oogverblindende snelheid tussen die druk pratende, dansende, discussiërende volwassenen door en vieren hun eigen kleine feestjes, voeren hun eigen kleine debatten en smeden samen hun eigen kleine wereldbelangrijke strategieën.

Niet zo in België, waar je meestal zelfs met slapende baby in een draagboek wordt buiten gekeken.

Er is slechts één moment waarop dat niet zo is en dat is bij die heerlijke volkse bijeenkomsten die elke bewoner van dit kleine landje verenigen onder drie schitterende felle kleuren.

Elke stad, elk dorp heeft op dit ogenblik wel ergens een groot scherm waar iedereen met of zonder TV samenkomt om te supporteren. Zo ook in het Oost-Vlaamse dorpje waar ik woon. Gavere gelegen aan de voet van de Vlaamse Ardennen, wordt onder normale omstandigheden gedomineerd door bendes wielert(o)er(ror)risten, even echter viert het voetbal hoogtij.

Een lokaal bedrijf, heeft er ter eer en glorie van de nationale ploeg een grote loods vrijgemaakt waar iedereen welkom is om te komen kijken naar de matchen van de Rode Duivels. Heerlijk is het om voor één keer de pure harmonie te zien waartoe een mensengemeenschap in staat is. Ouderen hebben een plooistoeltje bij, “jong en stoer” staat aan de toog en ouders maken gezellige babbeltjes. Voor het scherm ligt geen rode loper maar een gigantisch groen, kindervoetjesbestendig tapijt en die laatsten zijn massaal aanwezig.
In een halve cirkel met uitstekend zicht op België-Panama, krioelt het van de kleine en minder kleine Belgische toekomst. Ze zijn gekleed in alle tinten rood, sommigen zo klein dat zelfs de kleinste Rode Duivel t-shirt tot op hun enkeltjes hangt. Ze buitelen op de matten, zwaaien met hun vlaggen, spelen blad, steen, schaar en hebben hoegenaamd geen enkele interesse in wat er op dat grote scherm gebeurt, tot er natuurlijk een goal gescoord wordt en de confettikanonnen hun zilveren inhoud de lucht in spuiten. Dan springt en danst het jonge volkje in de maat van de drums die uit de speakers knallen en springen net als iedereen overigens, als gekken in het rond, graaiend naar de blinkende slingers die wervelend neerdalen.

Zittend in mijn hoekje met uitstekend zicht op dat grote scherm, kijk ik rond? Een ukje van amper 2 valt om. In een mum van tijd tilt een wildvreemd jongetje van 10 hem weer op de voetjes. Aait hem met een zacht gebaar over het kleine hoofdje en gaat verder met zijn heel erg ernstig bedoeld, opblaas-rode-duivel-stok schijngevecht met een ander meisje. Verbaasd en een tikje ontroerd stel ik vast dat het enkel maar een Lukaku vergt, sprintend naar de overkant van het Russische groen en met een sierlijke kleine voetbeweging zichzelf de voorzet gevend naar een schitterende goal, om ook hier het leven even te laten lijken op wat het zou moeten zijn.

Kinderen, niet ver weg gestopt in artificiële instituten maar veilig in het midden, omringd door onvoorwaardelijke en spontane zorg niet enkel van de eigen felbeschilderde mama en papa maar van een hele gemeenschap.

De ouders juichen, de jongeren hangen nog steeds even stoer maar nu met een grote grijns aan de toog en opa in de plooistoel ziet dat het goed is.

Sara De Mulder

Antropologe Kernlid Liberales

Reacties

Vennligst sjekk din e-post og klikk på lenken for å bekrefte din nye e-postadresse.